Baharı hep sevdim... Yeşeren toprağı, tomurcuklanan ağaçları, çiçek yüzlü çocuk gülüşlerini Nisan'da hep daha çok sevdim. Kardeleni sevdim. Kar yüzünü erimek üzere buza çevirdiği vakit güneşin kendini sokağa atma hevesli bir köpek yavrusu gibi zaman zaman varlığını hissettirip, sonra yine kendi dünyasına, bulutların ardına dönmesini de sevdim.
Nisan her zaman yaptığı gibi, hızla geçip gidecek; kah yağmurları olacak sağanak... kah yakan güneşi parıl parıl... kah gri bulutları olacak hüzün yüklü... kah erik, şeftali çiçekleri umudun gülen yüzü...
görsel / buradan