Senden etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Senden etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

12.04.2011

Yama İşi




sen de yapıyor musun böyle... hayatına aldığın kişi ile doldurup bütün boşluğunu, o gidince sana kalan koca boşlukta dört dönüp duruyor musun? ben yapıyorum. ben sıklıkla, hayatıma aldığım insanları, boşluklarıma yerleştiriyor, sonra onlar gitmek istediğinde, ya da vakti zamanı geldi diye çekip gittiklerinde yine o boşluklarla kalıyor ve hemen o boşlukları doldurmak için sağa sola bakınıyor(d)um.

o 'd' harfi oraya yanlışlıkla konulmadı. o 'd' harfi oraya konuldu, çünkü bu sefer geçmişin tekrar etmesine izin vermedim. yani ondan kalan boşluğu, bir başkası ile doldurmaya çalışmadım. ne mi oldu? komik olma...tabi ki bir cevabım var buna. yoksa konuyu açar mıydım sana. önce, ben büyüdüm, öyle serpildim ki içimde, ne kadar boşluğum varsa 'ben'le doldu. sonra, ben doldukça, o oldum. sonra o... sonra bir de o... evet, benden giden, benden gitmek isteyen, gitmesini istediğim, gitsin diye gözünün içine baktığım her kim varsa, ben, onlar(la) (d)oldum birer birer. kafan karıştı değil mi? ilk başlarda benim de karışıyordu, bir boşluğu, onların bıraktığı bir boşlukla yamamak... evet, aslında yaptığımı sandığım şey buydu. sandığım diyorum, çünkü bir zaman sonra farkında vardım ki, onların bıraktığı boşlukta bulduğum beni yerleştiriyordum bende hep var olan boşluklarıma. böylece zaman içinde ben, onların gelmesi ile değişime uğrayan benlerle doldu. nasıl da şükran duygusu ile anıyorum şimdi her birini. hepsi aklıma gelmiyor tabi ki, ama en büyük boşluğu bırakanlar yüreğimden hiç bir yere gidemeyecekler. her ne kadar uzağa gitmiş olurlarsa olsunlar, yüreğimde onlara hep bir yer var. onlar, bıraktığı o büyük boşluklarda yeni benlerin büyümesine vesile oldular. söylesene şimdi nasıl anmam ben onları büyük bir mutluluk ve hayranlıkla. sevmiştim her birini, ve evet hep seveceğim.

biliyorum, böyle kendi kendine konuşunca, delirdi zaar diyeceksin... bak delirmedim. ben oldum. doldum diyorum. dinle. ama dikkatle. bütün dikkatini bana ver. dinliyor musun? ben farkına vardım. evet! kendimin farkına vardım. ah! ne boş bir kelime, anlamını yaşamamış olana... ne diyordum... boşluk...

boşluk dediğim şeylerin onlardan kalan olmadığını, benim olduğunu, yani daha onlar gelmeden önce o boşlukların bende zaten var olduğunu fark ettiğimden beridir... evet! fark ettiğimden beridir, o boşlukları benle kapadım. kendime kendimden bir yama yaptım anlayacağın. güzel oldu be! valla... kırk yama işi bilir misin sen? önemli olan bir araya geldiklerinde, birbirinden farklı; desen, kumaş ve parçaların bir bütün olmasıdır. ben oldum...duydun mu? ben yama işi oldum. güzel oldum. BİR oldum. anlamlı oldum. bazı parçalarım eksik şimdilerde... sen buna tahta da diyebilirsin. delirdi diye düşündüğün için diyorum. ama inan deli olmayı, sen gibi akıllı olmaya tercih ederim. ne de olsa, boşlukları ile delik deşik bir akıllı olmaktansa, kır(ı)k yama işi bir deli olmak, ona bakanın yüzüne; kocaman ve seyredilesi bir gülümseme yerleşmesine vesile olabilir.






11.04.2011

Temizlenmek

" (...) kendimin geçmişinden bir izdi bazı cümleler. senin tablondaki siyah kara leke gibi lekeydi onlar da bir zamanlar benim tablomda. şimdi o tabloyu tüm renkleri ile sevmeyi ve onun o güzelliğini görebilen biri olarak diyorum ki, zamana bırak herşeyi... bir tabloya uzaktan bakmak gerek ve sonra yakından ki hem bütünü hem de detaylarını görebilesin. bırak kurusun boya, aksın akacağı kadar, karartsın ne var ne yoksa değdiği yerleri... sen uzaktan seyrele olanı biteni. ve sonra kavrayınca nedenlerini ve niyelerini bir kere daha bak yakından. farkına varacaksın sığındığının sana bir şey öğretmek istediğini. O bir şey veriyorsa, ya henüz dersini almadığın içindir, ya da henüz öğreneceğin şeyler vardır.  güzel olsun günün, sıklıkla gülümse. "



yazdım bir blogtaki yazıya istinaden... ve bu sabah düşündüm üzerine, ona mı yazmıştım. onun için mi. yoksa kendime miydi kelimelerim. dün gece yüksek tabureli bar masasına oturmuş ağlarken, neyin telaşlı temizliği içindeydim. temizleyebilecek miydim? daha kaç gece gözyaşım akacaktı. ne zaman bitecekti içimin tortuları. sahi, ben dün gece yeniden doğup, hayata bir kez daha merhaba dememiş miydim?

her doğumda her çocuk ağlar mı gerçekten? neyi temizler daha anne karnından çıkar çıkmaz. ayrılığın dayanılmaz acısını mı? o en güvendiği, en sığındığı, en korunduğu yerden ayrılıyor diye midir acep onun da gözyaşları. bu durumda her ayrılık daha en başından gözyaşıyla kutsanıyor demek mümkün müdür? peki bizler büyüdükçe bu içgüdüsel davranışı mı tekrarlıyoruz ister istemez? aslına bakarsak, her ayrılışta bir parça gözyaşı döküyor oluşumuzun, (yeniden) doğuşumuzun şerefine olduğunu düşünmek tuhaf sayılmayabilir yani, derinlemesine bir düşünce havuzuna balıklama atlarsak, bu sonuca varmak da mümkün gibi.



görsel / deviantart

12.03.2011

Şarap Kokusuna Methiye

sabahın erkeni, bir uyanma sonrası... iyi hissetmediğim kesin, bilmiyorum nasıl başlar insan güne, güle oynaya. oysa ben her sabah gülümserim uyandığıma. bir günüm daha var bu ömürde diye şükrederim. kendimce bu gülümsemeye güle oynaya anlamı yüklerim. öyle demez beni gören, gözümde saklı hüznü görmek marifetmiş gibi, öpüşünü bırakır alnıma. sanmak!

alnımın ısınışını o öpüşe yorarım. oysa, ateşim çıkmış. açmışım üstümü. insan yalnız uyuduğunda böyle olur. bir örteni bulunmaz. üşür. üşüdüğüne uyanmaz. donar. rüya da kar. beyaz günlerimiz ne kadar az değil mi diye soran olursa, değil demek istersin. ama bilirsin beyaz günlerin karşılamaz anılar denizinde seni. denizin yüreğe vuran köpükleri hep bulanık. fümeye çalan bir gri!


böyle sabahlarda sokak aralarında saçak altlarında sığınırım ben. sonra dayanamaz sokaklarda dans ederim bazen, vals yaparım, tango ve swing... ah! swing çaldı mı görmelisin beni. yüzüm dans eder benim. gözlerim ve sesim. kimse görmez, bilmez ben her gece yapayalnızlığımı büyütür koynumda, sabahına bir avuç dolusu umuda dönen gözyaşlarıyla başlarım güne. gülmekten katıldı da gözünden gelen yaştan parlıyor sanırsın ışıltılı kahverengimi. 

ne çelişki değil mi? ben güle oynaya başlıyorum güne, üstelik 'rağmen' gülümsüyor gözlerim ve senin görebildiğin vakti zamanında bıraktığın hüzün. öyle olsun be sevgilim.

gören göz diye boşuna dememişler. ben senden sonra kaç sabahtır güle oynaya başlıyorum güne, yüzümde içten bir gülümseme. yastığım dilsiz, yastığım düşsüz diye beni de öyle sanma. düşlerim vardı dilli düdüklü, telli duvaklı düşlerim var hâlâ. düşlerimi gelin edeceğim, beyazlar giydirecek, beline kırmızı bir kurdela takacağım. yok, öyle bakire düşler değil benimki, el değdi, eller değdi, ama olsun değil mi ki şimdi güle oynaya uyandım bu sabaha, yeniden bembeyaza boyarım düşlerimi. her sabah hiç üşenmeden, yıkarım kirlerini. ve ben her sabah sevgilim, senin uyu deneme inat, uyanırım uykularımdan güle oynaya. senin gördüğün yalnızlığa, hüzne, kırılmışlığa... kızmadan, gücenmeden, senden birşey beklemeden, beni ezip geçmene izin vermeden, uyanırım gülümseyerek bembeyaz boyanmış bir sabaha. sabah düşü!

böyle bir sabahta duydum şarap kokusunu ben ilk defa. bordaya çalıyordu rengi, tanenliydi ve alkolunu örtüyordu olgun kırmızı meyveleri. şarap nasıl da yakışır değil mi, düşlerin, bembeyaz bir servis tabağında türlü çeşit peynirle birlikte sunuluyorsa. tütsülenmiş etlerin is kokusu gelsin burnuna, bir parça susamlı ekmeğin yanına koy bir salkım kırmızı üzümü. öylece düşün. öylece dur. öylece sus. bırak için dans etsin. gözlerin gülümsesin. sesin titresin. sen aşk de buna: şarabi aşk!

ateşin yükseliyor... bırak yükselsin. insan en çok hastayken ve haskayken yalnızsa düş görür... bırak ateşin düşlerini temizlesin. sen yastığına koy başını. sessiz ve düşüncesiz. uyusun düşlerin... uyusun da şarabın kokusunda büyüsün.





.

22.02.2011

Azıcık Su

Onca gülen yüzün arasında, bütün sevinçlerini yitirmiş bir gülümseyişle duruyordum öylece. Anlıyorlar mıydı beni dersin? Anlatamıyordum ki. Neresinden başlayacağımı bir türlü bilemediğim bir hikâyenin kıyısında kalmış, bir dere olmuş akıyordum usul usul. Akıp giden bir derenin derinliğinden kim kuşkuya düşerdi ki? Oysa azalmıştı suyum. Küçük bir çocuğun ayak bileklerinde dolanır dururdum en fazla. Ya da çakıl taşından hallice bir parça taşın etrafında. Ben, kimse görmeden akan küçük bir dereydim yalnızca. Daha fazlası nasıl olunur bilmiyordum ki...(*)




daha fazlasıydın bir zaman... çok daha taşkın bir nehir... belki yıkıp geçtiğin yerleri bile hatırlamıyorsun. ama çok daha fazlasıydın bir vakit. azalmayı öğrendin. atmayı fazlalıklarını. bir çocuğun zıplayarak kendini eğlendireceği bir su birikintisisin şimdi. bir karıncanın içtiği azıcık su ol artık. öyle ki, güneş vurdu mu yüzüne, çeksin toprağın seni içine...

yazdım. durdum ve düşündüm. kendime mi sesleniyordum. bana mıydı sözlerim. ben bir çocuğun kendini eğlendireceği bir su birikintisinden başka bir şey değil miydim. evet! öylesin diye bağırdı kızgın yanım kendime. hak ettin dedi sonra. sonrası uyumak isteği. derin, sonsuz bir uyuma. dersini öğrenemeyen bir çocuğun her girdiği sınavda daha fazla zorlanması gibi hayat bugünlerde. soru her defasında daha zor, daha karmaşık... daha çözümsüz gibi... 

senin istediğin gibi olamıyorum, sevemiyorum diye nedir bu tokat üstüne tokat. isyankar değilim. ama cehennemse yaşatmak istediğin, başardın... ben cehenneminde yanmayı da kendime bir ödül bilirim.


Sensiz camide, namazda işim ne?
Seninle buluşma yerim meyhane.
Benim sevmem de böyle, yüce Tanrı:
İstersen kaldır at cehennemine.



 
(**) Ö.Hayyam

7.02.2011

Tekrar Başlamak Mümkün Olsa...




bir soruydu aslında. öylece ekranda onun yüzünü seyrederken aklıma gelip takıldı. o geceye tekrar başlamak mümkün olsa... dedim. dedim ama cevabını veremeyeceği kadar uzaktaydı artık. sesini duyamayacağım kadar sessiz. hem zaten hiç tanışmamıştık.

o anda fark ettim, soru aslında kendimeydi. ben, meraklı kediydim. soru, aklımın kıvrımında dolanan bir yılan. tekrar başlamak mümkün olsa, dedim kendime, bir merhaba ile başlardım. merhaba. her yarın, tekrar başlamayı mümkün kılar. geçmişe dönük bir soru değildir sorduğum. bugün hemen şimdi tekrar başlamak mümkün olsa... merhaba derdim. yalnızca, merhaba. her an tekrar başlamak mümkündür oysa...


.

31.01.2011

Ney'leyim, O Yokuşu Çıkmıştım Bir Kere




telaşsız bir yürüyüşün, sokak arası adımlarıydı saydığım. yokuş yukarı çıkarken rastladım ona, hem de tam olarak sol yanımda. tereddütü olmayan bir karardı kapısını açtığım dükkandan alıp da çıkmak onu. aldım ve çıktım o yokuşu. severek yürüdüğüm o uzun yolu, bir kez de onla yürüdüm kalabalığın arasından. herkeste şaşkın bir bakış; ben ona alınabilecek en güzel hediyeyi sırtlamıştım. heyecanımdı sonsuz olan. adımlarımın uçarı olmasından kaçırmıştım bir iki dükkanı, yol kavuşmak üzereyken yıllardır duran heykeline, sağ tarafımda kalan kitapçıdan iki cdden oluşan sesini de aldım yanıma... bindim sarı dolmuşlara, yüzümde binbir hayalli bir gülümseme... çek dedim beni anadolu'ya...

eve geldim. sardım sarmaladım onu. okşadım duygumu. bayramlığı, istediği renk ve modelde alınmış bir kız çocuğu sevinci ile daldım uykuya. büyümüştü sabah uyandığımda, bildiğin pamuk helva kıvamında bir mutluluk tarifi yapabilirim o anda.

iki gün sonra, yaklaşık üçbin kilometre süren yolculuk boyunca bozmadı yanımdaki sessizliğini.  sonraki günlerde de... bilir misin, nasıl olur pamuk helva beklerse, işte öyle olmuştu hayallerim. koyu bir pembe ve yapış yapıştı duygularım. baş köşesinde yerini aldığı salonda çok meşk ettik kendisiyle. ben hep anlattım, o hep sustu. sesini hiç duymadım, o cdlerden yükselenden başka.

kimbilir nerede şimdi, sesi soluğu var mı ki yaban ellerde... aklıma düşürene sormalı. sesini duyar mıyım bir gün bir yerde acaba..?




Görsel / deviantART


.

18.01.2011

Ölmek



boş... evet boş... aslında dolu. evet, bildiğin dolu.
ya da boş, bomboş...
ölüm... düş... gerçeklik... yaşam...
ya da
ölüm düş
gerçeklik yaşam

boş... evet boş... aslında dolu. evet, bildiğin dolu. ya da...
'ya da' sı yok...
ölüm bir düş... gerçekliği tezahür edilemeyen 
ve yaşam bir gerçeklik hali değeri bilinmeyen...


.




14.01.2011

Adım



uzun içten bir girizgahı vardı mailin.
samimi ve sıcak.
uzaklardan ama alabildiğine yakından.
yürekten geldiği belli,
yüreğe deyeceği kesin.
okudum ve ağladım.

kafamda uzun zamandır aynı soru
ben kimim?
bir cevap daha geldi,
yürekten.
okudundu yürekle.
eşlik eden gözyaşının bir anlamı vardı.
bende saklı kaldı.
kalacak.
içimdeki çocuk o saklıya tutunacak.

evren yalnız olmadığımı hissettiriyor,
benzer bir yürek atışının güvenini veriyor.
tanıdık bildik bir sığınak gibi..
novella gücümü hissettiriyor.
nerede nelerin saklı olduğunu gösteriyor. aslında öğretiyor.
yol burdan gidiyor ama o seni götürmez sen yürümelisin diyor.
rüyalara giren ak sakallı derviş gibi :)
dedim ya evren de novella da iyi geliyor bana..
ama en iyi gelen ne biliyor musun?
novella nın evren olduğunu bilmek, onu keşfettiğini bilmek..
.

8.01.2011

Direnmek


deneme -III-
dipe vurmak ya da reddi iyileşme

farkına varır insan, dibe gidişinin... dip nedir bilmese de bir düşüşü hissedebilir insan. eğer yazmak eylemi bir hastalık sürecinin, bir dipe vurma, kendini kaybetme ya da yürek kırığı gibi hallerin sonucunda ortaya çıkmışsa, insan doğal olarak iyileşme sürecine bilinç altında bir direnç gösterebilir. yazmanın yarattığı -hele de olumlu geri dönüşler varsa- heyecanlar, ya iyileşirsem o zaman yazamam duygusu ile girdiği çetin mücadeleyi açık ara farkla kazanır. egonun şişkince tavrı burada belirleyici olandır. bu çok da olası değilmiş gibi gelse de, ben kendi deneyimimden yola çıkarak bunun mümkün olabileceği konusunda ispatlar sunabilirim. insan böyle bir süreçte, kendi hastalıklı yanıyla bağının hiç kopmasını dilemeyeceği bir dostluk bile kurabiliyor. dedim ya, ego sağolsun. öyle ki, zaman içinde, kurgusunun nerede başladığı, gerçeğinin nerede söze karıştığını unuttuğu öykülere imza bile atabiliyor. o öyküleri yazabildiği için de kendini hemen bir başka sınıfa dahil etme eylemin de bile olabiliyor. burada egoya bir kez daha selam etmek gerek.

insanın en hastalıklı döneminde iki tip betimlemenin sıkça karşımıza çıktığını görürüz: karanlık, ışıksız ortamlar ve dipsiz kuyular. bu, biraz dikkatli bakıldığında tam da "kaybedenler" psikolojisidir. dibe vurmuşluğun resmidir. o resimden, o hüzünden, kederden, ve o mutsuzluktan beslenerek oluşturduğu çemberin, giderek kendini boğduğunu bile fark edemez insan. hüzün denizlerinde yüzmektir yaptığı ve bir denizde olduğu için kendini özgür sanmaktır en büyük yanılgısı. ayak bileğine bağlı taşının, o en büyük gözyaşının yani, asla kurtulmak istemediği prangasının bile onu terk ettiğini fark edemeyeceği bir kaosun içinde hissedilen özgürlük... ne de travmatik bir hastalığın emareleridir oysa... 

ilk bulgular anlatmakla çıkar... sonsuz kere anlatılsa da, ilk kezmiş gibi girilen krizler... sorular, sorulara cevap bulma arayışları ile sürüp giden bir fasit döngü! inkar başka bir boyuta taşır kişiyi. olmamış gibi davranmak, böylece olmadığını varsaymak ve zamanla unutmak demektir. unutmak mümkün olsa, olmadığının kesin delilini sunabilmek mümkün olacaktır bir varsayıma göre. ama kişi tam da bu noktada, unutmak diye birşey olmadığını fark eder. durum yaşanmıştır. kabulü için gerekli olan şartları anlamlı bir zemine oturtma çabasıdır sıralanan bahaneler. bir gün bahaneler de biter. zaman kendi bildiği hızında akıp giderken, çekmecede saklanır gerçekler. unutmak için değildir bu ortadan kaldırış, sadece bazen soğuması için gözden, yürekten, akıldan uzaklaştırmak gerekir. uzak diye bir yer yoktur, böylece öğrenir insan.

tam da bu noktada, kuyu saklanmak için iyi bir yerdir. üzerine kapatılacak kapağın ucunda eğer varsa bir de ip... işte orada tutunmak da mümkündür. hüzün denizlerinde yüzmek ve kendini özgür hissetmek yanılgısından farklı olmayan bir yanılgıdır ipe tutunmak. kendi ağırlığınca dibe gider kişi, kapak sıkışır, zamanla hava da tükenir... dip ulaşılmaz bir dipsizliktir. direnmek boşa çekilen bir kürektir. çıkan ilk fırtınada kürek sislerin içinde kayıp giden ve sonsuz grilikte uzayan bir felaket habercisidir. ip bırakılır. dip yükselerek gelir insanın durduğu yere. düşmenin anlamsızlaştığı yerdir dip. kapak, boşalan ipin salınımı ile yerinden hareket eder. bir ışık... gökyüzünün pudra mavisi gözünü alır, koyar güneşin yanına. aldığın her nefes, dıştan içe bir iyileşmedir artık. kabukları dökülür yaralarının. teninin parlaklığı, gözlerinin ışıltısı ile uyumlu beraberliğin resmi alay geçididir. ilk yüreğe çarpan; geçmişin acıtmıyor oluşudur. zamanla geçmişle yoğrulmadığını fark edersin. ve hatta bir gün, hiç beklemediğin bir anda, geleceğe dair plan yaparken bulursun kendini.  güneşin yanına kurulursun bir akşamüzeri, şimdinde oturup anın tadına varırsın. iyileştim bile demezsin artık, çünkü hasta olduğunu hiç hatırlamayacağını sanırsın. bir gün bir sabah vakti, sen sol yanının neden sızladığını düşünürken, bir yağmur yağar dolu dolu. sen iyileştim ben diye bağıra çağıra ağlarsın. yağmur dolu dolu yağıyordur, sesin duyulmuyordur. kendini bile ikna edemezsin. düşmeye devam ederken, farkına varırsın; dip diye birşey yoktur...



.

3.01.2011

Gün



bugün kendini sürekli germek için mi uyandın.
aklında geçmişten kalan bir tortu, sen tortuda takılı.
tortu, sen ne kadar uzağında durursan dur, gözüne batıyor değil mi?

 sen herşeyin temiz olsun istersin, geçmişin bile...
ama geçmiş bunu istemez.
unutulup gidilmek ağır gelir ona.
olmadık bir yerde burnunun ucunu gösteriverir sana.
işaret parmağının ucundan bir olta yapar kendine.
çekmeye çalışır seni.
oltaya gelirsen, yoktur ondan ala.

bugün kendini sürekli üzmek için mi uyandın.
aklında geçmişten bir an, sen anda takılı.
an, sen ondan ne kadar uzağa gitmiş olursan ol,
bir hayal görüntü ile çıkıyor değil mi karşına.

sen herşeyin düzenli olsun istersin, hayallerin bile...
ama hayal bunu istemez.
o düzensizliğin içinde, kendi istediğince karşına çıkmak ister.
kötü bir süpriz gibi.
sana paketi uzatır, sanırsın ki, o paketi alınca mutlu olacaksın.
paketi hevesle açarsan, yoktur ondan ala.

bugün kendini sürekli sorgulamak için mi uyandın.
aklında şimdinin bir sorusu, sen cevapta takılı.
soru, sen ne kadar cevap bulmuş olursan ol,
mitoz bir bölünme içinde çıkıyor değil mi karşına.

sen her sorunun bir cevabı olsun istersin, en içinden çıkılmazların bile...
ama soru bunu istemez.
o cevapların hiçbirini beğenmez, o sormak ister sadece.
sonsuz bir şaka gibi.
sana bir soru ile gelir önce, sanırsın ki cevabını bilirsen, ya da bulursan
bir daha çıkmaz karşına.
sen soruya heyecanlarına yenilip bir cevap verirsen, yoktur artık ondan ala.

soru sorma, kendini sorgulama, germe yüreğini
yorma
ne olacaksa
ona varıyor sonu
sen sadece dile
yüreğini ferah tutmanın yollarını bulmayı

sonrası, yoktur senden alası.

güven Ona
sen terk etsen bile
terk etmez seni asla.



.

17.12.2010

Şikayet ve Akıl

sıklıkla kendini şikayet ederken buluyorsan ve sıklıkla ağlarken
içinde biriken olumsuzluklardır dışına sızan
akıl vermek kolaydır böyle zamanlarda
aklı alıp koyvermek
bir kulaktan diğerine geçirirken unutuvermek de

kendinle kaldığında ağzından çıkan kelimeleri yaz
ne kadarı olumlu
peki ya olumsuz olanlar
ne kadarı seni sevindiren
umutlandıran
peki ya ne kadarı
üzen
kahreden
değiştirmek istediğin

yaz
yüreğine düşen her kederde
kalemi al eline ve yaz
sonra her cümlenin yanına bir işaret koy
iki üç çeşit işaret kullan ki tablonun tamamını görmek kolay olsun
her olumlu cümlenin yanına kelebek yap mesela, ya da bir eksi işareti koy, sonra yazdığın cümleyi sil
sonra mesela üzüldüğün, değiştirmek istediklerinin yanına bir yağmur damlası yap, ya da istersen bir soru işareti, sonra yazdığın cümleyi sil
sen seç işaretleri, nesneleri, istersen sadece renkler koy ama yazdığın cümleleri sil
sonra bak bakalım çizdiğin tablo neye benziyor

dışarıdan bir göz ol kendine
bak tablona bir iyice
o tabloyu sen çizdin
öyle çıkıp geldiler diye düşünme
oradalar ki çıkıp geldiler

şimdi kelebekleri mi sileceksin tablonda yoksa yağmurları mı bir karar ver
çünkü, kelebeklerin kanatlarına ağır gelir yağmurlar







.

15.12.2010

Çürük Yürek




ben gene de yüreğimi çürütmedim, dedi.
gülümsedim. ilk defa duyuyordum.
yüreği çürütmek.
oysa ne çok olayda, durumda, insanda, duyguda, heyecanda, aşkta, kim bilir kaç kez çürütmüşümdür yüreğimi diye düşündüm.
aklıma gelen onlarca an'a gülümseyip, her birini ayrı ayrı sevdim.
onların beni, bugün vardığım noktaya taşıyan mihenk taşları olduğunu bir kez daha fark ettim.
teşekkür ettim, iyi ki dedim, iyi ki... yaşadım diyebiliyorum...


.

12.12.2010

Yaşamak Güzel

dün yılın ilk karı yağdı
nasıl da güzeldi, sıcak bir evde, soğuk bir kış gününe uyanmak
nasıl da keyifliydi yatağın içinde  dönüp durmak
hayallar kurup, o hayallerde istediğin rolü kapmak
insan kendi masalının kahramanıyken yaşamak güzel
bu lafı söylerdim de ne anlama geldiğini geç anladım
insan kendi masalının kahramanıyken yaşamak güzel

oysa çok azımız kendi masalımızda bir rol buluruz kendimize
pek çoğumuz; anne babalarımızın yapamadıkları ve içlerinde kalan uktelerle yönlendiriliriz
geri kalan büyük bir çoğunluk elinden tutanı olursa ilerler şu hayatta, o nereye giderse o da oraya...
yaşadığımız toplum hayat çizgimizi çizmiştir doğduğumuz gün:
büyürsün, evlenirsin, iş sabihi, çocuk sahibi olursun
kendine ait olmayan bir masalda figuran olduğunu fark edip mutsuz olursun

sonrası hep bir yürek sıkıntısı, hep bir yürek yanması
oysa büyürken çocuklar özgür bırakılsalar,
kendi masallarını yazmak konusunda cesaretlendirilseler
belki yine baş rol oynamazlar ama dediğim gibi
insan kendi masalının kahramanıyken yaşamak güzel





.

28.11.2010

Teklik


tek başınasın öyle mi
yapayalnız yani
peki ya o arasından çekip de kendini açtırdığın parke taşlar
peki ya o köklerinin tutunduğu toprak ana
veya o gökyüzü alabildiğine  mavi
ve hatta bulutlar beyaz
boynunu büken o rüzgar
ve ipeksi yüzünü yalayıp da geçen meltem

tut ki gri o gün gökyüzü ve karardı bulutlar
ve toprağın kaybetti en verimli yanını yağan sağanakta
yalnız mısın sen şimdi söyle bana
tek başına mısın şu hayatta
seni güzel gören gözlerden hiç bahsetmiyorum bile
hayranlıkla kırmızına bakan
ve tüm narinliğinle
hayatı bulduğun yerde hemen oracıkta
çakıl taşlarından bile yer bulup da açıvermene
imrenerek bakan

tanımadan seven yüreklerin adını bile anmıyorum
sana bunu yazan yüreğimin esamesi okunmaz ya böyle zamanlarda
sen gene de söyle bana
yalnız mısın sen şimdi
tek başına


.

9.11.2010

Ayrıntı




Hayat ayrıntıda görünür.

Nüanslar belirliyor seçimleri. O nüansları görebilmek, saklıda olanı bulup çıkartabilmek, kendince çizdiğin, aslında çizilmiş olan yola seni çıkartan patikalar gibi. Sen o patikalardan yürürken kırıldım sanıyorsun oysa çatlayan, düşen ve geride kalan herşey, seni çıkartıyor ortaya. Kendin olmanın bebek adımı ayrıntıların farkına varabilmek. Nüans dediğin, sana verilmiş bir ip ucu. İpin ucunu tutabilmekse ancak kendini bırakabilmekle ilgili. Kendin olmadan kendini bırakabilir misin?


.